Thursday, 1 March 2012

Inceptin' the Inception ?


“Ammaaa, what is it? Why do you have to wake me up now?” I asked out (from my bed) to mom, who was trying to wake me up from the kitchen, calling me, continuing her cooking at the same time.

Amma came n told me to wake up or I might miss the train. It’s semester 5 (third year) and everyone is going for their first I.V or the ‘Industrial Visit’. But for me it’s the second time! You may ask how? Well, yes, this is my second B.Tech (Some of you might feel like “Oh Gosh! A nightmare on repeat mode?”)

I was dreaming, all the time... Now there’s a superstition in our land that the dreams which you see in the morning are bound to happen in real. Now what was I dreaming? About my last I.V, about my Girlfriend then, who I don’t know where she is now. I was reliving it in my subconsciousness, meanwhile planning how to have the blasts which everyone always had while going for an I.V.

But for me I always wanted to go for B.Tech again, same college, but different branch. To relive those student-days...those fun-days. I am such a lazy twat to go for a job at such a tender age of 22 or 25. So I went for a PG like everyone did during the times of recession. But I was not satisfied, as you can see with my PG-student-life. It was hard work most of the times. So I thought another B.Tech would be great. Even my pal Bravo’s papa got 2 B.Techs (civil n electrical). So why can’t I? And yes this is my 3rd year in my second B.Tech. Great isn’t it?

I woke up with a start. I didn’t ever wanna miss the train. I looked at the clock n calendar. It showed 2012... Which means, I am only in my first year of my 2nd B.Tech. Still 2 n half more years to go for the I.V. Sheesh! That was all a dream after all. I called mom, asked her why she didn’t wake me up early. It was already late. I rushed to the bathroom to have a bath... half way through my morning-raaga (I am the greatest toilet-singer ever to have graced earth!) I heard my mom’s voice... “Come on it’s getting late already”.

I opened my eyes from what-you-may-call-as-epitome-of-concentrated-thinking (part of my morning-procedures, remembering lyrics n doing saadhakam) and was surprised to see me still in bed! Now, how did I get back onto bed from the unloading dock and with all the clothes on? As usual I checked the clock n calendar. It showed March 1st, 2012... Which means, I still haven’t gotten admission to any college; I still haven’t written my second entrance exam; and I am still that jobless Post graduate who’s such a lazy twat to go for any job.

I hope you people might understand, even guess what I was thinking the first thing when consciousness hit me. What’s this? Inception movie or what? AM I in some kind of LIMBO? I called out to mom “Ammaa, what am I doing?”

Mom – “You are just lying on your bed without getting up. It’s getting late. We have to start now...”
Me – “No, not that. Tell me what I am doing? Do I have a job? Or still jobless? Or am I studying?”

Mom – “Ninak vattaayo? (Have you gone mad?)”
**That gave me the most truthful answer**
Me – “Hoooooooph. Thanks. Thank God. I am still at home jobless and not doing my 2nd B.Tech.”

What was that ? A dream or a nightmare ?

Tuesday, 14 February 2012

കൊണ്ഫിടെന്റ്റ് കാടന്‍ . ( CONFIDENT KAADAN ! )


ഈ കഥ പറയും മുമ്പേ ഏതാനും വ്യക്തികളെ പരിചയപ്പെടാം -

ഹിപ്പി - മുടി വെട്ടില്ല, താടി വടിക്കില്ല, ഇപ്പോഴും മലക്ക് പോകുന്ന ഐയ്യപ്പന്മാരുടെ രൂപം. കുളിച്ചാലായി ഇല്ലെങ്ങിലായി..

പന്ധല്‍ - പണ്ടെങ്ങോ ആനയും ഉറുമ്പിന്‍റെയും കഥ പറഞ്ഞതില്‍ നിന്നാണ് ഇവന് പേര് വീണത് (ഉറുമ്പ് മകളുടെ കല്യാണത്തിന് പന്ധലു കെട്ടാന്‍ ആനയുടെ ജട്ടി ആവശ്യപ്പെടുന്നു) ഇവന്‍ ഉണക്കാന്‍ ഇട്ടിരുന്ന ജട്ടി ഒരുത്തന്റെ കണ്ണില്‍-പ്പെട്ടതോടെയാണ് ..

കാടന്‍ - പേരില്‍ നിന്നുതന്നെ ഇവനാണ് ഞങ്ങ പറഞ്ഞ നടന്‍, ഇവനാണ് നടന്‍ എന്ന് വ്യക്തം, ഈ കഥയിലെ നായകന്‍, കാടിന്റെ പുത്രന്‍. ഏതു കാടും ഇവന് അന്യമാല്ലാത്ത ഗ്രഹം പോലെ സ്വന്തം.

കാടത്തി - കാടന്റെ പ്രിയതമ, കാട്ടിലെ റാണിയാകേണ്ടവള്‍.

*** --- ***

അന്ന്  കേരള യൂനിവേര്സിടിയില്‍ പരീക്ഷ എഴുതാന്‍ വേണ്ട ഫീസ്‌ കെട്ടുന്ന അവസാനത്തെ ദിവസമാണ്, കഥ നടക്കുന്നത്. പൊതുവേ ഒരു വിദ്ധ്യാര്‍ത്തിക്കും അത്ര സന്തോഷകരമല്ലാത്ത ഒരു ദിവസമാണു അത്. പരീക്ഷ അടുതെത്തിയതിന്‍റെ ടെന്‍ഷനും, റെഗുലര്‍ പരീക്ഷ കൂടാതെ എണ്ണമറ്റ
സപ്പ്ളികളുടെ ഫീസും അടക്കണം. കാടനാണ് ഉള്ളതില്‍ ലോട്ടറി അടിച്ചിരിക്കുന്നത്, റെഗുലര്‍ കൂടാതെ കഴിഞ്ഞ രണ്ടു സെമ്മിലുമായി വേണ്ടുവോളം ഉണ്ട്. ഹിപ്പിക്ക്‌ അവസാന അക്കത്തിനു സമ്മാനമെന്ന പോലെ ഒരു 3 - 4 എണ്ണമേ ഒള്ളു. പഠിത്തത്തില്‍ തല്പരനായ പന്ധലിനു റെഗുലര്‍ മാത്രം അടച്ചാല്‍ മതി. ഇതൊക്കെയായിരുന്നിട്ടും കാടന് ആയിരുന്നു ഏറ്റവും സന്തോഷം.

ഹിപ്പി ആരഞ്ഞു - "എന്താടാ പട്ടി ഇത്ര ചിരിക്കാന്‍, യൂനിവേര്സിടിക്കു ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവന നല്‍കിയ ആള്‍ ആകാന്‍ പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷമാണോ?"
കാടന്‍ - "അല്ലടാ, ഇന്നലെ രാത്രി ഒരു സംഭവം നടന്നു, അതിന്റെ ഒരു ഹാങ്ങോവര്‍ ഇനിയും മാറിയിട്ടില്ല.."

ഹിപ്പി - "അതെന്താട അത്ര വലിയ സംഭവം?"
കാടന്‍ - "ഇന്നലെ ഞാന്‍ അവള്‍ക്ക് ആദ്യമായി ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു.."

ഹിപ്പി - "ഏതാവള്‍ക്ക്?".. പന്ധല്‍ - "സ്വപ്നത്തിലായിരിക്കും"
കാടന്‍ - "അല്ലടാ ശെരിക്കും!"
(അവന്റെ ഗാങ്ങിലെ ഏക പ്രണയ-സാക്ഷാത്ക്കാരന്‍  ആണ് കാടന്‍. അതികനാള്‍  ആയിട്ടില്ല. ചൊവ്വാ ദോഷക്കാരനായ ഹിപ്പിക്ക്‌ പ്രണയിക്കാന്‍ പേടി, പന്ധലിനാകട്ടെ പ്രണയം പന്ധല് വിട്ടു പുറത്തു വരില്ല, ഉള്ളില്‍ ഒരു ചെറിയ കാസനോവ ആകാനാണ് ആഗ്രഹം എങ്കിലും.)

ഇത്ര സംഭവഭഹുലമായ ഒരു രാത്രി ഇവരുടെ ആരുടേയും ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. (ഉണ്ടാകുമോ എന്നും ബാക്കി രണ്ടുപേര്‍ക്ക് ഒരു ഊഹവുമില്ല) വെയിറ്റിട്ടു നിന്ന കാടനോട് എല്ലാം വിശദമായി പറയാന്‍ അവര്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു...

ട്യൂബ് ലയിറ്റ് എന്നുകൂടിയൊരു ഓമനപ്പേരുള്ള കാടന്‍ മന്ദം മന്ദം കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി..

ഇന്നലെ രാത്രി എന്റെ വീട്ടില്‍ ആരുമില്ലായിരുന്നു, ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് എന്റെ മുറിയില്‍ കിടക്കുമ്പോഴാണ് അവളെക്കുറിച്ച് ഓര്‍മവന്നത്, അവളോട്‌ അപ്പോള്‍ തന്നെ സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നി... അവളുടെ വീട്ടില്‍ അവളുടെ അച്ഛന്‍ കാണുമോ? അവളുടെ അമ്മ കണ്ടാല്‍ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ? ആരെങ്ങിലും കണ്ടാല്‍ അല്ലെങ്ങില്‍ അറിഞ്ഞാല്‍? പള്ളിയിലെ ആസ്ഥാന ഗായകന്‍ എന്നാ തന്‍റെ പദവി തെറിക്കുമോ? ഇതൊക്കെ ആയിരിന്നു അവന്റെ മനസ്സിലെ സംശയങ്ങള്‍..

എങ്കിലും രണ്ടാമതൊന്നു ആലോചിക്കാതെ അവന്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി... ഇന്ന് അവളോട്‌ സംസാരിച്ചിട്ടു തന്നെ കാര്യം. മാത്രമല്ല കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ആഴ്ചകളായി അവന്‍ മനസ്സില്‍ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ആഗ്രഹം, ഇന്നെങ്ങിലും ഒന്ന് സാധിചെടുക്കണം, ഒരു ചുടു-ചുംബനം ! തന്റെ ആദ്യത്തേത് ! അതിന്റെയൊരു ത്രില്ലും ഉണ്ടായിരുന്നു .. നിലാവത് അഴിച്ചുവിട്ടു കോഴിയെ പോലെ അവന്‍ വെറളി പിടിച്ചു നടന്നു.

(ഇന്ന് വരെ ഒരു ബാലരമയില്‍ പോലും കവിത എഴുതി അയക്കാത്തവന്‍റെ
മനസ്സില്‍ കവിത നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.. അതാണ് പ്രണയം..
ഇന്നലെയും നിലാവുണ്ടായിരുന്നു,  ഇന്നലെയും അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ പട്ടി ഒരിയിട്ടിരുന്നു, പക്ഷെ അവയൊന്നും എന്റെതയിരുന്നില്ല.. എനിക്കുവേണ്ടി ആയിരുന്നില്ല.. കാരണം ഇന്നലെ എന്റെ വീട്ടില്‍ അച്ഛന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നെപ്പോഴോ എന്നെയുണര്‍ത്തിയ ആ ഒരിയിടലിലൂടെ ഞാന്‍ അറിയുന്നു, ഒരിയിടലിനു അവളുടെ ശബ്ദമാണ്, നിലാവിന്റെ വെളിച്ചം അവളുടെ സ്പര്ശനമാണെന്ന്, പ്രണയം കാടനെ മനുഷ്യനാക്കുന്ന, കപില്‍ സിബാലിനെപ്പോലും നല്ലത് കാണാന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രണയം, ആ ഭാഷയില്‍ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഓരോ രാത്രിയും 15 മണിക്കൂര്‍ ആകട്ടെയെന്നു ആശിച്ചു പോകുന്നു, എയര്‍ടെല്‍ സിമ്മില്‍ 50,000 മിനുട്ടുകള്‍ ദിവസവും ഫ്രീ കിട്ടട്ടെ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു പോകുന്നു, കോളേജ് അവസാനിക്കാതിരിക്കട്ടെ  എന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു പോകുന്നു, ഏതു ബുദ്ധിമാനും വീഴുന്ന കുഴി, ഏറ്റവും വലിയ മാരണം, I LOVE YOU, അമ്മാ വെശക്കുന്നു.. ആ അങ്ങനെ എന്തോ തന്നെ..)

കാടത്തി - "ഇതറിഞ്ഞതില്‍ പിന്നെ കാടന്റെ സോദരി എന്നോട് മിണ്ടിയിട്ടില്ല, പള്ളിയില്‍ വച്ച് കണ്ടു ചിരിച്ചപോള്‍, അവള്‍ കട്ടീസ്സു കാണിച്ചു."
കാടന്‍ - "പോട്ടെ അവള്‍ക്കത് ഇപ്പോള്‍ മനസിലാവില്ല, പിന്നെ ശേരിയായിക്കോളും.

*ഫാസ്റ്റ് ഫോര്‍വേഡ് * ...സംഭാഷണം... *ഫാസ്റ്റ് ഫോര്‍വേഡ്*

കാടത്തി - "ഞാന്‍ പോട്ടെ, അമ്മ കണ്ടാല്‍ കുഴപ്പമാകും"
കാടന്‍ - "നിക്ക്, കുറിച്ചു നാളായി ഉള്ള ഒരു ആഗ്രഹമാണ്, സമ്മതിക്കുമോ?"
കാടത്തി - "ഉം, എന്താ?"
കാടന്‍ - "ഞാന്‍ ഒരു ഉമ്മ തന്നോട്ടെ?"

*കറന്റ്‌ പോകുന്നു* അമ്മയുടെ വിളിയും കേള്‍ക്കാം..

കാടത്തി - "അയ്യോ കറന്റ്‌ പൊയ്. അമ്മ വിളിക്കുന്നു, പെട്ടന്ന് തന്നോ.."

*** --- ***

ഹിപ്പി, പന്ധല്‍ ഒരേ സ്വരത്തില്‍ - "സസ്പെന്‍സ് ഇടാതെ സംഭവം മുഴുവന്‍ പറയടാ.. " രണ്ടുപേരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് കാടന്റെയോപ്പമെത്തി..

കാടന്‍ - "ഞാന്‍ പെട്ടന്നൊരു ഉമ്മ കൊടുത്തു, അവള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, ഒന്ന് മെല്ലെ ചിരിച്ചതെ ഒള്ളു.."
ഹിപ്പി - "നീ എവിടെയാ ഉമ്മ വച്ചത്? കവിളത്താണോ?"

കാടന്‍ - "അല്ലടാ, ഫോണിലാ.. കറന്റ്‌ പോയപോള്‍ മൊത്തം സൈലന്റ് ആയി, അവളുടെ അമ്മ കേള്‍ക്കും, അതുകൊണ്ട് അവള്‍ ഫോണ്‍ വച്ചിട്ടോടി.. ഞാന്‍ മൊബൈല്‍ സിലെന്റില്‍ ആക്കി മുറ്റത്തിന്നു അകത്തു കയറി."

പിന്നെ നടന്നത്..
ഹിപ്പിയും, പന്ധലും, കേട്ടുകൊണ്ട്  പാളയം ജങ്ങ്ഷനില്‍ നിന്നവരുപോലും ഒന്നടംഗം അലറി - " മയിരേഏഏഏഏഏഏഏഏഏഏഎ "

Saturday, 14 January 2012

നന്ത്യാര്‍വട്ടത്തിന്‍ കൂട്ടുകാരി...


ജീവിത വഴിത്താരയില്‍ ഞാന്‍-
തളര്‍ന്നു വീന്നോരുനാള്‍
തോഴിയായി നീ വന്നെന്‍ കൈ പിടിച്ചു.

രാവിന്‍റെ ഇരുളിലും, ഗ്രഹണത്തിന്‍ തമസ്സിലും,
മാര്‍ഗദര്‍ശിയാം പ്രകാശത്തിന്‍
മണ്ചിറാതായി നീ കൂടെ വന്നു.

നന്ത്യാര്‍വട്ടത്തിന്‍ സൌന്ദര്യം പോലെ,
ദിനവും വെളുപ്പിനു നീ കണിയൊരുക്കി.
അറിയാതെ ഭൂമിയില്‍ പിറന്നു വീണൊരു
മാലാഖ, പ്രതീക്ഷതന്‍ വസന്തം.

ചന്ദനം ചാര്‍ത്തിയോരഴകാം നിന്‍രൂപം
എന്‍ മനദാരില്‍ ഒരു പൂജാവിഗ്രഹമായി
പ്രതിഷ്ടിച്ചതും,
മുഴുമിക്കാനാവാത്ത കവിതപോലെ
ഇന്നും നീ എന്നെ...

Tuesday, 18 October 2011

കുത്തിക്കുറിച്ച ഒരു കലണ്ടര്‍.


കുത്തിക്കുറിച്ച ഈ ഒരു കലണ്ടര്‍ അതികം വൈകാതെ തന്നെ തീരുന്നു. ഒരു കൊല്ലം! അതെത്ര പെട്ടന്നാണ് കടന്നു പോകുന്നത്..

വീണ്ടുമിതാ ഞാന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക്.. അല്ലെങ്ങില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വരുന്നു.

ഞാന്‍ എവിടെ നിന്നാണ് ഈ കഴിയുന്ന വര്‍ഷം തുടങ്ങിയത്? ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എവിടെ നില്കുന്നു?
ഈ ഒരു കാലയളവില്‍ ഞാന്‍ എന്തൊക്കെ നേടി? എന്തൊക്കെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി? എന്നിങ്ങനെയുള്ള കുറെ ചോദ്യങ്ങളും ബാക്കിയായി..

ഈ വര്‍ഷം തീരുന്നതിനു മുന്‍പുള്ള ഈ ഒരു ചെറിയ ഇടവേളയില്‍ അത് കണ്ടെത്താന്‍ ആവണം എന്‍റെ യാത്ര എന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നു.

എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്നോ, എങ്ങോട്ട് തിരിയണമെന്നോ , എവിടുന്നു തുടങ്ങണമെന്നോ അറിയാത്ത ഒരു യാത്രയുടെ തുടക്കം. കുറച്ചേറെ അറിവ് നേടി എന്നു തന്നെ പറയാം. പഠന-വിഷയ-സംഭാന്ധമായും, ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും. വളരെയധികം നാഴികക്കല്ലുകള്‍ പിന്നിട്ട  ഒരു വര്‍ഷമായിരുന്നു ഇതെന്ന് തീര്‍ച്ചയായും ഉറപ്പിക്കാം. പണം ഇന്ന് വരും, നാളെ പോകും എന്നാണ് പറയാറ്, അതുകൊണ്ട് ആ ധന-ലാഭ-നഷ്ട കണക്കു ഞാന്‍ ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നില്ല.

പഴയ കലണ്ടര്‍ എടുത്തു വീണ്ടും ഞാന്‍ ഒന്ന് മറിച്ചു നോക്കി പ്രധാനപ്പെട്ട തീയതികളും മറ്റും അടിവരയിട്ടു രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. കൂടുതലും പഠന സംഭാന്ധമായ കാര്യങ്ങള്‍ ആണ്. ഇടയ്ക്കു എവിടെയോ കുറിച്ചു കളങ്ങള്‍ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.. അവ്ടെക്ക് ശ്രദ്ധപതിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് എന്നാ പോലെ കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സിലേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി വന്നു.

നഷ്‌ടമായ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മുതല്‍ മരണം എന്നാ രംഗബോധം ഇല്ലാത്ത കോമാളിയുടെ ചെയ്തികള്‍ വരെ.. ചേച്ചിയുടെ മരണം മുതല്‍ ഒരിക്കലും കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കുവാന്‍ ആകാത്ത വിധം വേരറ്റു പോയ സുഹൃത്ബന്ധങ്ങള്‍ വരെ! സ്ഥിരം ശീലം എന്നാ നിലക്ക് ഇട്ടു വച്ച കുറച്ചു 'സ്മൈലി' കള്‍ മാത്രം അവിടവിടെ ആ കളങ്ങളില്‍ !

മരണത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്താന്‍ ആവില്ല. അത് ഇപ്പോഴും അതിന്റെ കര്‍മം ചെയ്യും, മുടക്കം കൂടാതെ. പക്ഷെ അതുപോലെ ആണോ മറ്റുള്ളവ ? 'ഈഗോ' അഥവാ അഹംഭാവമോ സ്വതാല്പര്യചിന്താഗതികള്‍ മൂലമോ ഒക്കെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതാണ് പലതും..പലരെയും.

തിരക്കുപിടിച്ച ഈ ജീവിതത്തില്‍ നാം നേടിയെന്നു പറയുന്നതൊക്കെ നേടിയതാണോ? (പ്രാഞ്ചിയെട്ടന്‍ സിനിമയുടെ അവസാന ക്ലൈമാക്സ്‌ രംഗം അറിയാതെ ഓര്‍ത്തു പോയി "നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് കരുതുന്നത് നിന്നിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു വരില്ല എന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ?" ~ ഫ്രാന്‍സിസ് പുണ്യാളന്‍ ). ഈ വിശ്രമവേളയില്‍ എനിക്ക് പിന്നിലോട്ടു ചിന്ധിക്കുവാന്‍ കുറച്ചു സമയം ദൈവമായി തന്നെ മാറ്റി വച്ചതാകണം. എന്‍റെ തെറ്റുകള്‍ വിശകലനം ചെയ്യുവാനും, അവ തിരുത്തുവാനും.

മനസ്സില്‍ ആകെ ഒരു ശൂന്യത..എങ്കിലും എന്തൊക്കെയോ മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിചിട്ടെന്നപോലെ എന്‍റെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചുവന്ന കുപ്പായവും എടുത്തിട്ട് ഞാന്‍ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി കിഴക്കോട്ടു നടന്നു.. എന്‍റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരിയുടെ വീട്ടിലേക്കു...

Tuesday, 11 October 2011

തുറന്നിട്ട ജാലകം


വാക്കുകളാല്‍ വര്‍ണ്ണിക്കാന്‍
കഴിയാത്തവണ്ണം -
സുന്ദരമാം സ്വപ്നത്തെ
കാട്ടിത്തന്നു;
ആ തുറന്നിട്ട ജാലകം.

നാടെന്ന സ്വര്‍ഗം;
വീടെന്ന ക്ഷേത്രം;
അമ്മയെന്ന സ്നേഹം;
അച്ഛനെന്ന വാത്സല്യം;
കണ്ടതെല്ലാം അതിലൂടെ;
ആ തുറന്നിട്ട ജാലകം.

നിമിത്തമെന്നോണം കയറിവന്ന;
ജീവിതത്തിന്‍റെയും,
പിന്നീട് ജീവന്‍റെയും -
ഭാഗമായി മാറിയ സുഹൃത്തുക്കളും,
വേര്‍പിരിയാത്തവണ്ണം;
ആ തുറന്നിട്ട ജാലകം.

ഇണക്കവും, പിണക്കവും;
ഋതുക്കളും, കാലവും;
അനന്ധമാം പൊരുളും,
വിദ്യയെന്ന ധനവും,
അറിഞ്ഞതെല്ലാം അതിലൂടെ;
ആ തുറന്നിട്ട ജാലകം.

Thursday, 1 September 2011

കാത്തിരിപ്പ്‌

എന്‍ കണ്ണീരൊപ്പാന്‍ വരുമൊരാ  -
പക്ഷിയുടെ തൂവല്‍ സ്പര്‍ശവും കാത്തിരിപ്പൂ...

ഉള്ളില്‍ കനലായി നീറുമെന്‍ വേദന കെടുത്താന്‍
ഒരു വേനല്‍ മഴയെ ഞാന്‍ കാത്തിരിപ്പൂ...

അര്‍ത്ഥമില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടുമെന്തിനോ തേങ്ങി
ഞാന്‍ ഇന്നിതാ വീണ്ടും കാത്തിരിപ്പൂ...

വെറുതെയെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, വിഫലമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും,
 അന്നുമിന്നും ഞാന്‍ കാതിരിപ്പൂ...

സൂര്യാസ്തമയങ്ങള്‍ കടന്നുപോകുമ്പോഴും
പ്രതീക്ഷയുടെ നാളെയ്ക്കായ് ഞാന്‍ കാത്തിരിപ്പൂ...







Tuesday, 9 August 2011

ആകാശക്കൊട്ടാരം. (കര്‍ണ്ണഭാരം 2 )

*



ഒരു മഴത്തുള്ളി മനുഷ്യന് കനിയണം എങ്കില്‍ അവര്‍ വിചാരിക്കണം. സൂര്യ ഭഗവാനെ ഒരു നോക്ക് കാണുവാന്‍ എങ്കിലും അവര്‍ മനസ്സുവക്കണം. അവര്‍ എല്ലായിടത്തുമുണ്ട്, അവര്‍ എല്ലാം കാണുന്നു, ഒളിഞ്ഞു നിന്നും തെളിഞ്ഞു നിന്നും, പ്രത്യക്ഷമായും അപ്പ്രത്യക്ഷമായും. അവര്‍ എല്ലാം അറിയുന്നവരാണ്. എവിടെയും എത്താന്‍ കഴിയുന്നവരാണ്.

ആകാശക്കൊട്ടയില്‍ മതിലുകളില്ല കൂടാരം കെട്ടി അവര്‍ വാഴുന്നു. എനിക്കെന്നും അതൊരു കൌതുകമാണ്. അവരെ നോക്കിയിരുന്നാല്‍ അവര്‍ നമുക്ക് പലതും വെളിപ്പെടുത്തുന്നതായി തോന്നും. നോസ്ട്രടാമാസിന്റെ ഓട്ടു പാത്രത്തിലെ വെള്ളം ഭാവിയെ കാണിക്കും എന്ന് കേട്ടിടുണ്ട്. അതുപോലെയാണ് അവര്‍ എനിക്ക്, എനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം മനസിലാക്കി തരാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിയുന്നു. എല്ലാം കാണുന്നവരല്ലേ, എല്ലാം കേള്‍ക്കുന്നവരല്ലേ അതുകൊണ്ടാകാം അവര്‍ക്ക് ഈ ഒരു കഴിവ് സിദ്ധിച്ചിട്ടുള്ളത്.

മനുഷ്യ-ദൈവങ്ങളെയോ, ആള്‍രൂപങ്ങളേയോ എനിക്ക് വിശ്വാസമില്ല, ജ്യോത്സ്യരെയും, തീരെ ഇല്ല. പക്ഷെ ഇവരെ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു, കാരണം ഇവര്‍ എല്ലാം കാണുന്നവരാണ്, അറിയുന്നവരാണ്. ഒരു മനുഷ്യന്റെ കണ്ണ് എത്താതതിനെക്കാള്‍ വിസ്തൃതിയില്‍ പരന്നു കിടക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയുടെ അങ്ങേത്തലക്കല്‍ മുതല്‍ ഇങ്ങേതലക്കല്‍ വരെയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ ഇവര്‍ക്ക് കാണാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എനിക്ക് അവരോടു തെല്ലൊരു അസൂയയും തോന്നിയിരിന്നു.

അവരില്‍ ഒന്ന് ആക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിചിരിന്നു, എങ്കില്‍ ഏതാ മനോഹരമായിരിക്കും ജീവിതം? ഭൂമിയിലെ കാഴ്ചകള്‍ മുഴുവന്‍ കാണാം, മനുഷ്യന്‍ കണ്ടതും കാണാത്തതും. എനിക്കും പറക്കാം, ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോള്‍ രൂപം മാറാം, മഴയായി പൊഴിയാം, അതിര്‍വരമ്പുകളില്ലാത്ത രാജ്യത്തിന്‍റെ ഉടമയായി വാഴാം. ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് കാണുമ്പോള്‍ കൊടുംകാറ്റിനോടാജ്ഞാപിക്കാം, ഇടിമിന്നലയച്ചു താക്കീത് കൊടുക്കാം. ഞാന്‍...ഒരു മേഘമായി ജനിച്ചുവെങ്കില്‍... മേഘനാഥനായി ജനിച്ചുവെങ്കില്‍..